اگه تکامل طراحی بوگاتی رو به عنوان یه برند در طول نسل‌ها دنبال کرده باشید، می‌دونید که فراتر از فرم هنری، نوآوری و کیفیت ساخت وسواسی، آیرودینامیک از همون اول تو هسته اصلی این برند فرانسوی برای ساختن بعضی از سریع‌ترین ماشین‌های کره زمین برای بیشتر از یه قرن، قرار داشته.

ژان بوگاتی تو دهه ۱۹۳۰ مفهوم سوربیسه رو ابداع کرد، که تو اون پروفایل تایپ 57 SC آتلانتیک رو برای کمک به سرعت و کارایی، پایین آورد. همین اصل هم بود که فلسفه طراحی رو موقع طراحی آخرین هایپرکار بوگاتی، یعنی توربیلون، هدایت کرد.

«با فرو بردن موتور زیر و پشت محور جلو، کاپوت، راننده و سقف می‌تونستن پایین‌تر بیان و کارایی آیرودینامیکی رو به حداکثر برسونن. این شبیه هیچ ماشین دیگه‌ای تو اون زمان نبود. و همین فلسفه برای توربیلون هم به کار رفته.» – فرانک هیل، مدیر طراحی بوگاتی.

الهام‌بخش شکل کلی توربیلون از طبیعت میاد، دقیق‌تر بخوایم بگیم، از شاهین بحری. درست همونطور که این پرنده موقع شیرجه زدن بال‌هاش رو جمع می‌کونه تا سطح جلویی‌اش رو کم کنه، آخرین پرچمدار بوگاتی هم از یه پروفایل قطره اشکی باریک برای کم کردن مقاومت هوا استفاده می‌کونه و همزمان یه کابین راحت رو هم تو خودش جا میده. این تلاش برای کارایی نه تنها ظاهر بیرونی، بلکه نحوه بسته‌بندی خود کابین رو هم تعیین کرد.

صندلی‌های توربیلون، که ۱.۳ اینچ از شیرون قبلی پایین‌تر نشستن، مستقیماً به شاسی یکپارچه کربنی وصل شدن و پدال‌ها و فرمون به صورت طولی تنظیم می‌شن. این چیدمان که حالت یه ماشین مسابقه‌ای تک‌نفره رو شبیه‌سازی می‌کونه، راننده رو نزدیک به زمین نگه می‌داره و همزمان یه حالت خیلی پایین و خوابیده رو ممکن می‌کونه.

با تکیه بر چیزی که ویرون و شیرون تو دو دهه گذشته به دست آوردن، چالش مهندسی تو سرعت‌های بیشتر از ۲۷۰ مایل بر ساعت، هم به فیزیک ربط داره و هم به طراحی. تو اون سرعت‌ها، ماشین به اندازه‌ای نیروی بالابرنده تولید می‌کونه که مثل یه هواپیما پرواز کنه. برای همین، یه تعادل آیرودینامیکی خنثی به یه عنصر حیاتی تبدیل می‌شه. نیروی بالابرنده زیادی و ماشین تو هواست، در حالی که نیروی رو به پایین زیادی و لاستیک‌ها رو تحت فشار بیش از حد قرار میدی.

راه حل تو یه سیستم دیفیوزر نوآورانه‌ست که بیشتر از شش فوت طول داره و از زیر کابین تا یه خروجی بلند تو عقب کشیده شده. فرانک توضیح میده که چطور گازهای اگزوز بهش وارد می‌شن، جریان هوا رو سریع‌تر می‌کنن و به حداکثر رسوندن نیروی رو به پایین بدون مقاومت هوای اضافی کمک می‌کنن. حتی اون جلوپنجره نعل اسبی جدید و پهن‌تر و پایین‌تر هم یه هدفی رو دنبال می‌کونه و هوا رو به طور کارآمدی از طریق دو تا رادیاتور هدایت می‌کونه.

بوگاتی همچنین یه تیر تصادف عقب سنتی رو هم حذف کرده و به جاش، باله‌های دیفیوزر رو اونقدر قوی طراحی کرده که انرژی تصادف رو جذب کنن؛ یه راه حل ایمنی غیرمعمول که به عنوان یه دستگاه آیرودینامیکی هم عمل می‌کونه. این رویکرد به توربیلون اجازه میده که تو سرعت بالا، بال عقبش رو هم‌سطح نگه داره. این بال فقط برای هندلینگ یا تو شرایطی که به ترمز هوایی نیاز هست، بالا میاد، ولی هیچوقت برای پایداری تو خط مستقیم بالا نمیاد.

از نظر عملکرد، توربیلون با یه موتور V16 تنفس طبیعی کاملاً جدید که با کمک هیبریدی جفت شده، معرفی می‌شه و قدرت ترکیبی ۱,۸۰۰ اسب بخاری داره؛ یه جانشین شایسته برای میراث پایدار موتور قدرتمند W16 چهار-توربویی که از دوره پیئک، به ویرون و شیرون قدرت می‌داد. داخل، بوگاتی در برابر روندهای صنعت به سمت کابین‌های تمام دیجیتال مقاومت کرده. به جاش، توربیلون یه مجموعه ابزار مکانیکی نمایان (که اسمش هم از همینجا میاد) با عقربه‌ها و چرخ‌دنده‌های پیچیده‌ای داره که از دنیای ساعت‌سازی الهام گرفته شده.

فقط همین جزئیات منحصر به فرد به تنهایی باید به توربیلون کمک کنه تا نسل‌ها دووم بیاره و با تعهد این برند به بی‌زمان بودن همخوانی داره و همزمان یه ارتباط لمسی‌ای رو به صاحبان ارائه میده که اغلب تو هایپرکارهای مدرن وجود نداره. فقط ۲۵۰ تا ازش ساخته می‌شه، که هر کدومشون از حدود ۴ میلیون دلار شروع می‌شه و Sur Mesure، بخش سفارشی‌سازی داخلی بوگاتی، هم با سفارش‌های سفارشی، به تضمین انحصاری بودنش کمک می‌کونه، همونطور که تو مدل تک‌ساخت برویارد که تازگی تو The Quail رونمایی شد، دیدیم.

لينک منبع