دانشمندان یک سیستم سلول سوخت را توسعه داده اند که به گفته آنها می تواند ظرفیت انرژی کافی برای تأمین نیروگاه های برقی منطقه ای داشته باشد. آنها اظهار داشتند که این فناوری قادر است بیش از سه برابر انرژی در هر واحد وزن به عنوان باتری لیتیوم یون حمل کند.

دستگاه نمونه اولیه فعلی که توسط پروفسور و در عین حال چیانگ و همکارانش در MIT ایجاد شده است ، از دو اتاق تشکیل شده است که توسط یک ماده الکترولیت سرامیکی جامد مرتبط است. سوخت ، یعنی فلز سدیم مایع ، در یکی از محفظه ها قرار دارد ، در حالی که دیگری پر از هوای مرطوب است.

با قرار دادن آن ، یون های سدیم از یک محفظه ، از طریق الکترولیت ، به محفظه دیگر منتقل می شوند. پس از تماس با هوا ، آنها از نظر شیمیایی با اکسیژن موجود در گاز واکنش نشان می دهند و برق تولید می کنند. یک الکترود متخلخل در قسمت محفظه هوا از الکترود در این واکنش کمک می کند.

این فرآیند اکسید سدیم را به عنوان یک محصول جانبی ایجاد می کند ، که محققان اعلام می کنند دی اکسید کربن اضافی را هنگام اخراج از هواپیما در اگزوز خیس می کنند.

از طریق یک سری واکنش های آبشار ، اکسید سدیم در نهایت به بی کربنات سدیم ، با نام مستعار جوش شیرین شکل می گیرد. تیم چیانگ می گوید اگر ترکیب غیر سمی در نهایت به اقیانوس سقوط می کرد ، آب را از بین می برد ، در واقع به معکوس کردن یکی از اثرات مخرب گازهای گلخانه ای کمک می کند.

گرتچن اورتل

ایده این است که در یک برنامه در مقیاس بزرگ مانند هواپیمایی ، چندین سلول سوخت سدیم و هوا را می توان در کنار هم جمع کرد. با فراهم آوردن چگالی انرژی در حدود ۱۰۰۰ وات در هر کیلوگرم ، چنین مجموعه ای باید دامنه کافی برای پروازهای مسافر منطقه ای فراهم کند.

و پس از هر پرواز ، سلول ها می توانند به سرعت با تعویض در کارتریج های تازه بازخوانی پر از فلز سدیم مایع ، به سرعت “سوخت گیری شوند”. این قابلیت مسئله ای را با باتری های جریان سدیم و سدیم که قبلاً توسعه یافته بودند ، می پردازد ، که وعده بزرگی را نشان می داد اما شارژ کامل آن دشوار بود.

بنا بر گزارش ها ، تولید فلز سدیم نباید مشکلی ایجاد کند ، زیرا در سطح جهانی به عنوان یک افزودنی سوخت در روزهای بنزین سرب تولید شده است. این گیاه از نمک کلرید سدیم ارزان قیمت در دسترس استفاده می کند و در دمای ۹۸ درجه سانتیگراد (۲۰۸ درجه سانتیگراد) ، درست زیر نقطه جوش آب ، به شکل فلزی ذوب می شود.

گرتچن اورتل

اگرچه ممکن است ما شاهد هواپیمای مسافربری نباشیم که از این فناوری در این فناوری استفاده می کنند فوری در آینده ، امید است که یک سلول سوخت تظاهرات کننده ساعت ۱۰۰۰ واتی “به اندازه آجر” برای استفاده در هواپیماهای بدون سرنشین ظرف یک سال در دسترس باشد. این فناوری از طریق شرکت MIT Spinoff Propel Aero تجاری می شود.

چیانگ می گوید: “ما انتظار داریم مردم فکر کنند که این یک ایده کاملاً دیوانه وار است.” “اگر آنها این کار را نکردند ، من کمی ناامید می شوم زیرا اگر مردم فکر نمی کنند در ابتدا کاملاً دیوانه وار باشد ، احتمالاً آن انقلابی نخواهد بود.”

مقاله ای در مورد این تحقیق اخیراً در ژورنال منتشر شده است جویبشر

منبع: MIT